Aspasia Xatzikiriakou · ΛΟΦΟΣ ΛΑΠΑΤΣΑ...ΣΚΥΛΛΟΥΡΑ...

 

Αυτό ήτανε γραμμένο σε μια οθόνη,σε μία αίθουσα, όπου μας είπαν να περάσουμε και να καθησουμε, καλεσμένοι από την ΔΕΑ (Διερευνητική Επιτροπή Αγνοούμενων )χθες στην Λευκωσία. 
Καλεσμένοι ήτανε και οι 23 οικογένειες του 286 Μ. Τ. Π. της μονάδας του αγνοούμενου αδελφού μου . Πρώτοι φθάσαμε εμείς, διότι ειμασταν από Πάφο και οι μοναδικοί απο μακριά ,σιγά σιγά άρχισα να έρχονται οι οικογένειες των υπολοίπων αγνοούμενων, δεν ξέρω αν ήτανε όλες διότι δεν γνωριζόμαστε μεταξύ μας εκτός από μία οικογένεια που γνωριστήκαμε πέρσι, και μερικούς από τους επιζώντες του 286 όπως και τον πρόεδρο του 286 τον κον Χριστο Τουφεξη. 
Όταν γέμισε η αίθουσα ήρθε ο κος Νέστορας ο επικεφαλής της ΔΕΑ τον οποίο γνωρίζαμε ήδη από άλλες συναντήσεις μας .Μετά από μια εισαγωγή του, άρχισε σιγά σιγά να μας γνωρίζει τα άτομα που ήτανε μαζί του, Έναν Σύμβουλο έναν Ερευνητή έναν Αρχαιολόγο έναν Ανθρωπολογο και έναν Γενετιστη..πρώτος άρχισε να μιλά ο σύμβουλος και να μας λέει ότι το 2005 κάποιος Τούρκος βοσκός στο ύψωμα ΛΑΠΑΤΣΑ βρήκε ενα οστό , και τα παρέδωσε στην Τούρκο Κυπριακή Σύμβουλο για τους αγνοουμενους, η οποία με την σειρά της το παρέδωσε στο τμήμα γενετικής, πρόσβαση όμως είχανε το 2010, δηλαδή μετά από 36 ολόκληρα χρόνια, που δικοί μας άνθρωποι ήτανε εκτεθειμένοι σε όλες τις καιρικές συνθήκες αυτά τα χρόνια, όπως μας είπανε η μονάδα του 286 ήτανε που έδωσε την χειρότερη μάχη με τους Τούρκους...
Όταν άρχισα να μαζεύουν τα οστά των ηρωικων παλικαριων μας τα οποία ήτανε τόσα λίγα, όπως μας τα έδειξαν και στην γιγαντοοθονη από την μέρα των εσκαφων και μέχρι που έστειλα τα οστά 3 φορές στην Βοσνία για αναγνώριση με την μέθοδο του DNA όλα ήτανε τόσο μικρά που ανθρώπινο μυαλό δεν μπορεί να χωρέσει , και όμως από αυτά τα μικρά οστά δηλαδή σαν δάκτυλα τίποτα ολοκληρομενο, ούτε υπήρχε ένα κρανίο, ή πόδι, χέρι τίποτα...ένα σταυρό με την αλυσίδα δύο κέρματα, μια πλαστική θήκη από άδεια οδήγησης και ένα μανικη από στρατιωτική στολή, που δεν μπορεί να ξέρεις σε ποιο ανήκουν. Και όμως με αυτά τα λίγα και μικρά οστά με την μέθοδο ΤΟΥ DNA έχουν αναγνωριστη 18 από τα 23 παληκαρια μας, μετά που έχουν ξανά παη το Νοέμβριο του 2015 έχουν βρει ακόμη λίγα από οστά που θα σταλούν για εξέταση για τους υπόλοιπους 5.Οπως μας έδωσαν να καταλάβουμε μέσα στο 2016 θα αρχίσουν να μας δίνουν από οτι εχω καταλαβει ένα κοκαλάκι του κάθε ενα απο τους αγνοούμενους μαςγια να μπορέσουμε να κάνουμε κηδεία....Από ψες βράδυ που επεστρεψαμε από Λευκωσία το μονο που σκέφτομαι και λέω ευτυχώς που πέθαναν οι γονείς μας, και δεν θα δουν και να ζήσουν αυτό τον επιπλέον πόνο, να φεύγει από το σπίτι σου ένας Λεβέντης και να σου επιστρέφουν ένα κομμάτι του, ίσως από χέρι πόδι ίσως και δόντι. Αλλά τους ήρωες ποτέ δεν τους βρησκεις στο σκοτάδι....Και εσύ ΜΙΧΆΛΗ ΜΟΥ είσαι ένας ήρωας....!!!!