Σάββατο, 19 Φεβρουαρίου 2011 16:53

Απεβίωσε σε ηλικία 94 ετών ο Χαράλαμπος Δημοσθένους από την Κοντέα, πατέρας του Λοχία του 286 ΜΤΠ Αντώνη Δημοσθένου

Rate this item
(0 votes)

Απεβίωσε σε ηλικία 94 ετών ο Χαράλαμπος Δημοσθένους από την Κοντέα, πατέρας του Λοχία του 286 ΜΤΠ Αντώνη Δημοσθένους που έπεσε ηρωικά μαχόμενος στον Καραβά στις 22 Ιουλίου 1974. Ο μακαριστός Χαράλαμπος, διακεκριμένος λαϊκός ποιητής έγραψε το γνωστό ποίημα "Εν'άρτη τζείνη μέρα" αφιερωμένο στον Αντώνη και το οποίο απήγγειλε ο ίδιος σε πλείστα μνημόσυνα του Συνδέσμου. Η κηδεία του έγινε το Σάββατο 19/2/2011 στα Μανδριά της Πάφου. Εκ μέρους του ΣΥνδέσμου κατέθεσε στεφάνι ο Πρόεδρος του Συνδέσμου.

 

286 ΜΤΠ - 1974Ο Χαράλαμπος Δημοσθένους γεννήθηκε το 1917 στην Κοντέα και ήταν γεωργός. Από μικρή ηλικία ασχολήθηκε με τη μουσική, κυρίως βυζαντινή (μέχρι τα βαθιά του γεράματα ήταν ψάλτης), και την ποίηση, ενώ παράλληλα φρόντιζε να διαβάζει και να μορφώνεται.
Κατά 
την τουρκική εισβολή, το 1974, ένας από τους έξι γιους του, ο Αντώνης, σκοτώθηκε και ετάφη στη Λάπηθο, στην επαρχία Κερύνειας. 
Ο Χαράλαμπος με την οικογένεια του κατέφυγε πρόσφυγας στα Μανδριά της Πάφου, όπου του δόθηκε γεωργικός κλήρος τον οποίο καλλιεργούσε. 
Εκεί, αντίκρυ στη θάλασσα, φύτεψε στη μνήμη του σκοτωμένου γιου του μια φοινικιά η οποία εξακολουθεί να μεγαλώνει.
Ο Χαράλαμπος Δημοσθένους πέθανε στα Μανδριά της Πάφου το 2011 και ετάφη στο εκεί κοιμητήριο.

O Μακαριστός Χαράλαμπος Δημοσθένους, διακεκριμένος λαϊκός ποιητής έγραψε το γνωστό ποίημα "Εν'άρτη τζείνη μέρα" αφιερωμένο στον Αντώνη και το οποίο απήγγειλε ο ίδιος σε πλείστα μνημόσυνα του Συνδέσμου. Η κηδεία του έγινε το Σάββατο 19/2/2011 στα Μανδριά της Πάφου. 
-----------------------------------------------------------------------------

Εννά ’ρτει τζιείν’ η μέρα

Στην όμορφην Τζιερύνειαν μας έχω τζι εγιώ να ’ρίσω

τζι από τα βάθη της καρκιάς εννά της τραουδήσω:

Στην μέσην έσιει εκκλησιάν σαν το πεζούνιν τ’ άσπρον

η θάλασσά της, το βουνόν, λιμάνιν τζιαι το κάστρον

έν’ ζωγραφκιά που ’γίνικεν ’που μάστρον δίχα λάθη

τζιαι τζείνη ’ζωγραφίστηκεν μες της καρκιάς τα βάθη.

Στην ομορκιάν ’εν πλάσκεται στην πλάσην ούλλην άλλη

τζι ό,τι βλαστά στο χώμαν της μπλέει στο φως, στα κάλλη!

Το χώμαν της επότισεν με γαίμαν ένας γιος μου

να πάω εις τον τάφον του χάρην, Θεέ μου, δώσ’ μου.

Λάδιν, τζιερίν στο μνήμαν του πρώτην φοράν για ν’ άψω

με κλάμαν, κλάμαν του γονιού, με τζιείνον να τον κλάψω!

Τα δάκρυα το γαίμαν του να τό ’βρουν τζιαι να σμίξουν

τζιαι φκιόρα ’που το σμίξιμον να πιούσιν τζιαι ν’ αννοίξουν

τζιαι να μυρίσ’ ο τάφος του με λευτεριάς αέρα

πιστέψετε, αδέρκια μου, τζι αννά ’ρτει τζείν’ η μέρα!

Να πάμεν στην Τζιερύνειαν μας, στου Μόρφου, στο Βαρώσιν

να σσίσουμεν την Μεσαρκάν, μετά στον Άι Δρόσην

εις το Καρπάσιν ύστερα τζιαι πιον ούλλ’ η παρέα

να πάμεν εις την χάρην του, του Αποστόλ’ Αντρέα!

Να πάρουμεν τα τάματα, τες πίττες, το πεντάρτιν

πιστέψετε, αδέρκια μου, η μέρα τζιείν΄εννά ’ρτει.

Χ. Δημοσθένους

 

Read 872 times Last modified on Παρασκευή, 06 Νοεμβρίου 2015 18:09